MUZYKA GRECKA

3. GRUDNIA

2. GRUDNIA

Rosa (Sarah) Eskenazi urodzona pomiędzy rokiem 1895 a 1897 w Grecji była żydowską piosenkarką rempetiko i tradycyjnej greckiej muzyki. Nagrania i występy w centrach muzycznych trwały od końca lat dwudziestych do siedemdziesiątych. Eskenazi urodziła się jako Sarah Schinazi. Była dzieckiem biednej hebrajskiej sefardyjskiej rodziny w Konstantynopolu. Przez całą swoją karierę ukrywała prawdziwą datę urodzenia i twierdziła, że ​​urodziła się w 1910 roku. W rzeczywistości była co najmniej dziesięć lat starsza i najprawdopodobniej urodziła się w latach 1895-1897. Jej ojciec, Abraham Schinazi, był uzdrowicielem. Oprócz Róży, Abraham Schinazi i jego żona, Flora, mieli dwóch synów, Nisima, który był najstarszy i Sami. Wkrótce po początkach stulecia rodzina Schinazi przeniosła się do Salonik, które wciąż były pod panowaniem tureckim. W tym czasie miasto odnotowało szybki wzrost gospodarczy, co spowodowało wzrost populacji o 70% w latach 1870-1917. Abraham Schinazi znalazł pracę w zakładzie przetwórstwa bawełny, wykonując kilka okazjonalnych prac, aby poprawić sytuację finansowę swojwj rodziny. W tym czasie rodzina powierzyła młodą Rosę dziewczynie z sąsiedztwa, która uczyła czytać ją i kilka innych dziewcząt. Kursy te były jedyną formalną edukacją Rosy. Przez pewien czas Sara, jej brat i matka mieszkali w Komotini, mieście, które w tym czasie miało znaczącą ludność turecką. Matka Róży znalazła tam pracę jako służąca u zamożnej rodziny, a Rosa pomagała jej w gospodarstwie domowym. Pewnego dnia tureccy właściciele lokalnej tawerny usłyszeli śpiew Rosy. Byli podekscytowani jej głosem i natychmiast udali się do jej domu, aby poprosić ją, żeby zaśpiewała w ich tawernie. Matka Sary była oburzona perspektywą, że Sara - lub jakikolwiek inny członek jej rodziny - stanie się artystą. Wiele lat po tym incydencie Rosa przyznała, że ​​okres, w którym mieszkała w Komotini, był decydującym momentem w jej życiu. Oto ona, powiedziała, która postanowiła zostać śpiewaczką i tancerką. Rosa Eskenazi ostatnie kilka lat życia spędziła w swoim domu w Kipoupolis wraz z Christosem Filippakopoulosem. Chociaż urodziła się Żydówką, została ochrzczona w 1976 roku jako prawosławna chrześcijanka i przyjęła imię Rosalia Eskenazi. W ciągu następnych dwóch lat zaczęła wykazywać oznaki choroby Alzheimera i często traciła orientację, gdy wracała do domu. Latem 1980 roku upadła i złamała sobie biodro. Została w szpitalu przez trzy miesiące, a Christos stale się nią opiekował. Wróciła do domu na chwilę, ale potem znalazła się w prywatnej klinice z powodu infekcji. Oddała ostatni oddech w tej klinice 2. grudnia 1980 roku. Pochowano ją w nieobrobionym grobie we wsi Stomio w Koryntii. W 2008 r. stowarzyszenie kulturalne wsi zebrało pieniądze i dodało nagrobek, z napisem: "Rosa Eskenazi, artystka"... W 1982 roku, dwa lata po śmierci Rosy, Kostas Hatzidoulis opublikował małą książkę ze wspomnieniami "What I Remember". Książka została oparta na wywiadach, które Rosa dała, gdy była starsza i zawierała dużą kolekcję zdjęć, zwłaszcza z początków swojej kariery. W 2008 roku reżyser Roy Sher (i Roy Sher Productions) zaczęli realizować muzyczny dokument "Mój słodki kanarek" , który nawiązuje do życia i kariery Rosy Eskenazi. Film, który jest międzynarodową koprodukcją, opowiada o trzech młodych muzykach z Grecji, Turcji i Izraela, którzy rozpoczynają podróż w poszukiwaniu najsłynniejszego i najmilszego greckiego piosenkarza rembetiko. Film ten pojawił się w kinach wiosną 2011 roku.

 

Panos Gavalas urodzony w Vatrachonissi, 26. listopada 1926 roku. Jego ojciec pochodził z Folegandrosa, a matka z Ikarii. W dzieciństwie po raz pierwszy miał kontakt z muzyką w harcerstwie, gdzie grał na harmonijce. W czasie okupacji dołączył do ELAS. Był greckim piosenkarzem popowym, kompozytorem i muzykiem. Grał znane piosenki. Założył firmę Sonata. Zmarł 3. grudnia roku 1988. 

 

4. GRUDNIA

6. GRUDNIA

5. GRUDNIA

7. GRUDNIA

10. GRUDNIA

11. GRUDNIA

Elena Soulioti, urodziwa, z wielkim talentem wokalnym i scenicznym, została w młodym wieku okrzyknięta nową Callas, w wyniku czego została narażona na skrajny rytm występów, które zniszczyły jej głos. Jednak niektóre z jej interpretacji, szczególnie w utworach Judepe Verdiego, zostały zarejestrowane wśród czołowych wykonawców opery. Urodziła się w Atenach 28. maja 1943 roku, ale dorastała w Buenos Aires w Argentynie, gdzie jej rodzina wyemigrowała w 1948 roku. Początkowo chciała zostać inżynierem chemii, jak jej ojciec, lecz miłość do muzyki zwyciężyła. W wieku 19 lat, po ukończeniu podstawowych studiów muzycznych, osiadła w Mediolanie, aby wziąć udział w lekcjach u słynnej katalońskiej sopranistki Mercedes Liangle. Dwa lata później zadebiutowała jako Sandtuza w Ravaltiana (Neapol, 1964), zdobywając entuzjastyczne recenzje. Następnie odnotowała bardzo twórczy okres, podczas którego wykonywała niektóre z najważniejszych arii repertuaru operowego, jednocześnie utrwalając nagrania, które teraz są uważane za klasykę operową. Jednak, jak się okazało, przyjmowanie wielu trudnych ról w tak młodym wieku stało się przeszkodą w jej późniejszej karierze, ponieważ nie miała czasu na odpoczynek. Osiem różnych głównych ról w zaledwie jedenaście miesięcy, pogrom dla każdego wokalisty, a tym bardziej będącego w wieku 23 lat! W rezultacie głos Soulioti stopniowo tracił swoją precyzję i stabilność. W 1972 roku , po ośmiu zwycięskich latach, rozczarowała się interpretując Abigail w Covent Garden w Londynie. W 1974 r. przeszła na emeryturę, mając zaledwie trzydzieści jeden lat - wiek, w którym większość div zaczyna się rozwijać. Ponownie pojawiła się w mniej wymagających rolach pod koniec lat 70. XX wieku. Występowała nieprzerwanie do 2000 r., wolała jednak spędzać czas w willi, którą kupiła we Florencji. Zmarła we Florencji 4. grudnia 2004 r. na zawał serca. Wyszła kiedyś za mąż za pianistę Marcello Guerini, z którym się rozstała. Efektem związku jest córka, Barbara (ur. 1981).

 

Sofia Vossou urodziła się 5. grudnia 1961 r. w Patras, a od 1972 r. mieszka w Atenach. Studiowała muzykę, w klasie fortepianu i teorię. Karierę rozpoczęła w 1979 roku, grając początkowo na fortepianie, a następnie śpiewając w różnych klubach w dzielnicy Plaka. Nie tylko śpiewa, ale też komponuje, pisze teksty, uczy muzyki oraz jest producentką radiowo-telewizyjną. Na początku XXI wieku odeszła z estrady (jej ostatni album w tamtym okresie został wydany w 2002 roku), ale często występuje jako prezenterka w różnych programach telewizyjnych , a także odniosła sukces jako producent radiowy. W 2010 r. wróciła na scenę muzyczną.

 

Artemis Kyparissi urodziła się w Atenach w 1886 roku, była córką aktora, Euaggelosa Pantopoulosa, który zajmował się sceną prozy, choć miał "niezrównane piękno lirycznego sopranu" i "doskonałą muzykalność". Na początku stulecia uczęszczała do Konserwatorium w Atenach, które ukończyła z wyróżnieniem. W 1904 r. poślubiła Alexandrosa Kyparissisa , dyrygenta greckiego melodramatu. Kontynuowała studia w Paryżu. Zmarła 6. grudnia 1968 r. w Atenach. Była wokalistką w teatrze melodramatycznym.

Urodzony w Edessie, Dimitris Mpasslam, w wieku 16 lat przeprowadził się do Salonik w celu studiowania muzyki, a dokładniej basu. Współpracował z wieloma artystami Greek Rock and Alternative Scene i brał udział w nagraniach wielu albumów. W grudniu 2005 roku Dimitris Basslam zadebiutował jako pisarz, wydając pierwszą bajkę dla dzieci.

Paulos Sidiropoulos urodził się 27. lipca 1948 r. w Atenach, w zamożnej rodzinie. Ojciec, Kostas, wywodził się z dużej rodziny kupców tytoniowych w Poncie, miał też sklep papierniczy. Od strony matki, Jenny, był prawnukiem Alexisa Zorbasa i siostrzeńcem pisarki i pedagoga Elli Alexiou i Galatei Kazantzaki, pisarki i pierwszej żony pisarza Nikosa Kazantzakisa. Do szóstego roku jego rodzina przebywała w Salonikach w domu dziadka, a po narodzinach siostry, Meliny, rodzina przeniosła się do Aten, początkowo do Patisii, a od 1970 do 1984 roku na ulicę Ioannou Drosopoulou w Kypseli. Po ukończeniu szkoły średniej w 1967 roku przeszedł do Wydziału Matematycznego na Uniwersytecie Arystotelesa w Salonikach. Tamże miał pierwszy poważniejszy kontakt z muzyką. Karierę rockmana rozpoczął pod koniec lat ’60 w duecie Dami i Finta. Współpracował też z Bourbouli i kompozytorem Giannisem Markopoulosem. W latach 80. współpracował z zespołem Adaptable. W 1977 zadebiutował również jako aktor. Zmarł w wieku 42 lat z powodu przedawkowania heroiny. Uważany jest za jednego z najważniejszych przedstawicieli greckiej sceny rocka.

 

Lakis Papadopoulos  urodził się 7. grudnia 1948 r. w Atenach. Jest również znany pod nazwą Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ (Lakis z wysokimi mankietami). Karierę rozpoczął w latach ’60w zespole Dragons. W 1981 roku założył wytwórnię muzyczną. Lakis Papadopoulos, chociaż należy do Rock's Greater Area, dał wiele utworów artystom z dziedziny muzyki ludowej. Głosuje i popiera KKE.

 

Thanasis Skordalos urodził się 10. grudnia 1920 r. w Spili. Wraz z Kostasem Moudakisem jest uważany za jednego z najwybitniejszych lirykistów. Naukę gry na lirze zaczął samodzielnie, mając 9 lat. W wieku dwunastu lat odbył pierwszą ucztę w wiosce Rethymnon. Został zatrudniony jako rybak, a następnie poświęcił się grze na lirze. Współpracował z wieloma artystami. Występował w Ameryce, Kanadzie, Australii i Afryce,  grając dla imigrantów z Krety. Zmarł 22. kwietnia 1998 r. w wieku 78 lat.

 

 

Nicholas Astrinidis urodził się w bałkańskiej diasporze 6. maja 1921 r.,  w Azermany, w Rumunii. Jego ojciec, emigrant z Wschodniej Tracji , dorobił się znaczącej fortuny w carskiej Rosji. Po rewolucji październikowej uciekł do Besarabii, przyłączonej do tego czasu w Rumunii, gdzie poślubił Rumunkę i spłodził trzech synów. Mimo silnej greckiej świadomości w rodzinie nikt nie mówił po grecku. Kompozytor dorastał w kosmopolitycznej atmosferze międzywojennej Rumunii, a od lat młodzieńczych wykazywał znaczącą skłonność do muzyki. Zaspokajając życzenia ojca, studiował chemię na Uniwersytecie w Bukareszcie, jednocześnie uczęszczał do Konserwatorium w tym samym mieście. Katalizatorem jego artystycznego rozwoju był wpływ Dinu Lipattiego, który właśnie wrócił z Paryża, oferując mu prywatne lekcje fortepianu i kompozycji. Rozpoczęcie II wojny światowej wkrótce spowodowało również chaos w Rumunii. Sowiecka inwazja w 1940 r. podzieliła rodzinę Astrinidisów na dwie części. Kompozytor i jego rodzice zdołali uciec na Bliski Wschód. Astrinidis został sklasyfikowany w Hellenic Royal Air Force i służył w 335 drużynie pościgowej pod legendarnym Barbarossos. Dwa lata, które minęły na froncie Libii, były najbardziej dramatyczne dla wyniku wojny. Obrażenia nóg i kolejna uroczystość (Medal of Exquisite Acts) sprowadziły kompozytora do Kairu, najbardziej kosmopolitycznej stolicy świata. Tam rozpoczął karierę jako pianista i kompozytor, dając około 80 koncertów dla żołnierzy greckich i alianckich. W 1947 r. Wyjechał do Paryża, gdzie ukończył studia w Schola Cantorum, zdobywając umiejętności fortepianowe i kompozytorskie ze stopniem doskonałości. Niemal natychmiast rozpoczął stałą trasę koncertową jako pianista na całym świecie, dając ponad 3000 koncertów, zarówno jako solista, jak i we współpracy z innymi artystami. Współpracował ze skrzypkiem Bernardem Michelinem i skrzypkami Christianem Ferrasem, Henrykiem Szeryngiem i Jacques'em Thibaudem oraz nagrywał w stacjach radiowych większości stolic świata. Brał także udział w festiwalach w Atenach i w Ochrydzie. Międzynarodowa kariera Nicholasa Astrinidisa (także Nicolasa Astrinidisa) była imponująca. Zagrał około 3000 koncertów na czterech kontynentach, współpracował z czołowymi solistami (Jacques Thibaud, Henryk Szeryng) oraz debiotował w ważnych salach i festiwalach. Ciągłe przemieszczanie się jednak ograniczało jego działanie. Chociaż establishment w Salonikach odciął go od międzynarodowej sceny, dał mu czas na komponowanie wielkich dzieł symfonicznych w kwestiach jego preferencji. Miał także możliwość pionierskiego tworzenia związków artystycznych z krajami bałkańskimi, w szczególności z Rumunią i Bułgarią. Przez 21 lat był dyrygentem Thessaloniki Philharmonic Orchestra. Był także doradcą artystycznym Cypryjskiej Akademii Muzycznej. Był grecko-norweskim kompozytorem, liderem muzycznym, pianistą i pedagogiem. Uważany jest za jednego z ostatnich przedstawicieli Szkoły Krajowej. Zmarł 10. grudnia 2010 r.

 

17. GRUDNIA

20. GRUDNIA

18. GRUDNIA

Stamatis Spanoudakis urodził się 11. grudnia 1948 r. w Atenach. Od najmłodszych lat muzyka była najważniejszą częścią jego życia. Od dzieciństwa uczył się muzyki klasycznej. W wieku 12 lat rozpoczął naukę gry na gitarze i teorii, a to dzięki dziadkowi, który mu na to pozwolił mu, pomimo sprzeciwu rodziców. Następnie, jako nastolatek, w latach 60. i 70. zajmował się także muzyką rockową, grał na basie i klawiszach w różnych zespołach w Atenach , Paryżu i wreszcie w Londynie, gdzie mieszkał przez kilka lat i nagrał swoje pierwsze płyty. Później jednak powrócił do muzyki klasycznej. Postanowił wrócić do klasycznych studiów i kompozycji, początkowo w Akademii Würzburga w Niemczech, a następnie w Atenach. Był wtedy zafascynowany swoją trzecią miłością, czyli muzyką bizantyńską. Od tego czasu świadomie próbuje pogodzić swoje trzy miłości muzyczne - rock oraz muzyki: klasyczne i bizantyńskie z jego muzyką. Jest to szczególnie wyjątkowy przypadek w dzisiejszej muzycznej rzeczywistości greckiej. Przez lata miał swój całkowicie osobisty kierunek muzyczny, oszałamiająco inny. Jest także autorem muzyki do wielu filmów w Grecji, Niemczech i Włoszech, a także muzyki dla teatru i telewizji. Już swoją pierwszą kompozycją filmową w 1974 roku udowodnił, że muzyka z filmu może pozostać z nami nawet po jego zakończeniu i może stać się częścią naszego życia. Do tej pory wydał ponad pięćdziesiąt osobistych albumów. Ta muzyka to bezprecedensowy sukces komercyjny, a wszystkie jego płyty stały się złotem i platyną, przy niewielkiej ilości reklam i bardzo rzadkimi wystąpieniami publicznymi. Stamatis Spanoudakis mieszka na cichych przedmieściach Aten, wraz ze swoją żoną Dore i ich czterema psami. Jest właścicielem własnego studia, w którym nagrywa swoją muzykę, będąc tym samym kompozytorem, autorem tekstów, orkiestrą, producentem, wykonawcą, ale także inżynierem dźwięku.

 

11. grudnia 1922 r . w biednej rodzinie w Peristeri urodził się Grigoris Mpithikotsis. Był najmłodszym z ośmioroosobowej rodziny. Najpierw pracował jako hydraulik i w tym samym czasie grał na gitarze. W czasie dekambrystów ukrywał się w studni w pobliżu swego domu w Peristeri, później był żołnierzem. Przenosząc więźniów z lewicy w 1948 roku poznał Mikisa Theodorakisa, z którym nawiązał współpracę artystyczną. W 1967 roku śpiewał hymn junty z Vicky Moscholi. Był dwukrotnie żonaty i ma 3 dzieci. Jego syn, Grigoris, który ma imię ojca, również został piosenkarzem. Grigoris Mpithikotsis senior zmarł po krótkim okresie hospitalizacji 7. kwietnia 2005 roku w wieku 82 lat.

 

Antiochus-Gerasimos Evaggelatos urodził się w Lixouri w dniu 23. grudnia 1902 r. I był synem Dionizosa Evaggelatosa i Mariety Livieratos z Antoniusza. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu w Atenach i absolwent Państwowego Konserwatorium w Lipsku. Studiował także filozofię i historię sztuki na Uniwersytecie w Lipsku. Był uczniem wielkiego arystokraty Felixa Weingartnera w Bazylei w Szwajcarii. Po powrocie do Grecji był profesorem, a następnie dyrektorem artystycznym Greckiego Konserwatorium przez długi okres, w latach 1933-1974, dyrektorem artystycznym Greckiej Opery Narodowej, także przez długi okres 1940-1972, a także dyrektorem muzycznym Narodowego Instytutu Radiowego (1954-1959). Uważany jest za twórcę Trzeciego Programu dzisiejszego ERT. Jego twórczość obejmuje wiele kompozycji, utworów symfonicznych, muzykę kameralną i muzykę sceniczną do antycznych tragedii. Jako Archimusicus prowadził wszystkie greckie, ale także wiele zagranicznych orkiestr. Był prezesem Związku Kompozytorów Greckich, Krajowej Rady Muzycznej oraz Domu Dzieła Sztuk Pięknych i Listów. Antiochus Evaggelatos został uhonorowany przez króla Pawła złotym krzyżem Georgiosa I i Feniksem Taxidermist. Został również uhonorowany Nagrodą Kompozycji Akademii Ateny. Był stałym mieszkańcem Aten, a także mówił po niemiecku, francusku, włosku i angielsku. Zmarł w Atenach 17. grudnia 1981 r. W rok po jego śmierci ukazała się biograficzna książka Giorgosa Leotsakosa przedstawiająca także twórczość kompozytora. Jego synem jest Spyros Evaggelatos. 

Dimitris Dragatakis (22. stycznia 1914 - 18. grudnia 2001) był greckim kompozytorem muzyki klasycznej i jedną z wybitnych osobistości greckiej muzyki XX wieku. Urodził się w Platanoussa w stanie Ioannina. Studiował skrzypce w Narodowym Konserwatorium w Atenach. Przez wiele lat był członkiem Orkiestry Opery Narodowej (1951-1969) i wykładał w Konserwatorium Narodowym, gdzie był także członkiem Komitetu Artystycznego i Rady Dyrektorów Fundacji (1977-2001). Dużą część młodszego pokolenia greckich kompozytorów stanowili jego uczniowie (F. Tsalahouris, I. Konitopoulos, A. Mousas). Dragatakis zmarł w Atenach.

 

Giannis Plutarchos (a właściwie: Ioannis Kakosaios) urodził się 18. grudnia 1970 r. w małej wiosce pod Orchomenosem zwanej Maurogia. Po raz pierwszy śpiewał profesjonalnie w małym sklepie w Korydallos. Sfrustrowany swoistym muzycznym wyścigiem szczurów w pogoni za karierą, porzucał śpiew dwukrotnie i zajmował się innymi zawodami, a szczególnie fryzjerstwem, aby zapewnić sobie środki do życia. Ale wrócił jeszcze raz na muzyczny rynek. Tak więc, Giannis Ploutarchos wszedł do dyskografii wydając swój pierwszy album w 1998 roku. Jest żonaty z Marią Kakosaiou, z którą ma pięcioro dzieci: Katerinę, Giorgosa, Eleonorę, Panagiotę i Konstantinosa.

 

Marios Fragkoulis pochodzi z Kasos z Dodekanezu (ze strony ojca) i z Korfu (ze strony matki). Urodził się 18. grudnia 1967 r. w ówczesnej Rodezji w Afryce (obecnie Zimbabwe), ale dorastał w Atenach, gdzie wyjechał oraz gdzie wychowywała się jego siostra i mąż matki, których uznaje za swoich prawdziwych rodziców. Studiował grę na skrzypcach przez 12 lat - 4 w Greckim Konserwatorium i 8 w Konserwatorium w Atenach. Już w wieku 11 lat nagrał swój pierwszy singiel, śpiewając rolę Issachara w musicalu Andrew Josepha Webbera Joseph i jego niesamowity płaszcz przeciwdeszczowy. W wieku 18 lat wyjechał do Londynu, aby studiować w Guildhall School of Music and Drama w Barbican Centre, gdzie mieści się Królewski Teatr Szekspirowski. Tam stało się oczywiste, że jego głos ma cechy znacznie większe niż te wymagane przez prosty teatr prozy, a nawet teatr muzyczny. W lutym 1988 r., będąc w Gestos w szkole i nie przeprowadzając wcześniej żadnych prób, wziął udział w przesłuchaniu o stypendium Marii Callas, który wygrał. 

 

Giannis Vogiatzis urodził się 20. grudnia 1934 r. i jest greckim piosenkarzem, który działał jako artysta we wszystkich miejscach, w których funkcjonowała piosenka, teatr, kino i radio. Był jedną z gwiazd lat sześćdziesiątych. Dwukrotnie otrzymał pierwszą nagrodę na festiwalu greckim w Salonikach w 1963 roku i w 1970. Jest kuzynem aktora Giannisa Vogiatzisa.

20. grudnia 1957 roku we wsi Pyla niedaleko Larnaki na Cyprze urodziła się Anna Vissi, grecka piosenkarka i kompozytorka o wielkim uznaniu krajowym i międzynarodowym. Jest siostrą Lii Visi. Śpiewała od wczesnego dzieciństwa, w wieku 6 lat rozpoczęła naukę w szkole muzycznej. Pierwszą nagrodę w konkursie wokalnym zdobyła w 1969, kiedy miała 12 lat. W 1971 po raz pierwszy wystąpiła w telewizji cypryjskiej. W 1973 jej rodzina przeniosła się do Aten, gdzie Anna podjęła studia w Konserwatorium Narodowym, a także studia prawnicze na uniwersytecie. W połowie lat 70., kiedy upadła dyktatura czarnych pułkowników i przywrócono swobody demokratyczne w Grecji, Vissi dołączyła do grona najpopularniejszych piosenkarek, występujących w nocnych klubach w dzielnicy Plaka. Śpiewała razem z Giorgosem Ntalarasem, Charis Aleksiou i Vasilisem Papakonstandinu. Razem z Ntalarasem i Alexiou wystąpiła w 1977 w Londynie. Współpracowała także z czołówką greckich kompozytorów, w tym z Mikisem Teodorakisem i Nikosem Karvelasem. Związek z Karvelasem, zarówno w życiu artystycznym jak i prywatnym (pobrali się w 1983) przyniósł Annie Vissi pierwsze bestsellerowe albumy. Początek lat 90. przyniósł A. Vissi debiut na scenie operowej. Debiutem była rola w pierwszej greckiej rock-operze Demony, a następnie rola Afrodyty w operze Oda do Bogów Staurosa Siderasa. W 2002 zagrała główną rolę w musicalu Mala – I mousiki tou anemou (opowiadającym o miłości dwojga więźniów KL Auschwitz – Mali Zimetbaum i Edwarda Galińskiego). W 1980 roku razem z zespołem The Epikouri reprezentowała Grecję podczas 25. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem Autostop, z którym zajęła ostatecznie trzynaste miejsce w finałowej klasyfikacji. Dwa lata później została przedstawicielką Cypru podczas finału 27. konkursu, tym razem z piosenką Mono i agapi, z którą zakończyła udział na piątym miejscu. W 2004 roku wyraziła chęć ponownego wystąpienia w barwach Grecji podczas jubileuszowego, 50. Konkursu Piosenki Eurowizji, ostatecznie ten przywilej uzyskała rok później, kiedy wzięła udział w widowisku organizowanym w Atenach jako reprezentantka gospodarzy z utworem Everything, za który otrzymała 128 punktów i zajęła dziewiąte miejsce. W latach 1995-2017 zdobyła w Grecji ponad 30 platynowych płyt, stając się absolutną rekordzistką wśród greckich wokalistek, pod względem liczby sprzedanych albumów. Ponadto wydała 12 kolekcji, 23 albumy z innymi wykonawcami, zagrała w czterech przedstawieniach teatralnych, trzech operach i wspomnianym już musicalu, a także podejmowała działania w dziedzinie telewizji. W 2000 r. wydała swój podwójny komercyjny album, Kraugi, swój największy sukces komercyjny, sprzedający się w ponad 350 000 egzemplarzach, który ostatecznie stał się siedmiokrotną platyną w Grecji i na Cyprze. Album ten jest uważany za jeden z najbardziej skomercjalizowanych w 2000 roku i jednym z najbardziej skomercjalizowanych w historii. Jest także jedynym artystą greckim lub cypryjskim, który dostał się na górne miejsca list przebojów amerykańskiego magazynu muzycznego Billboard, z angielskojęzycznym utworem Call me (gr. Eisai). Jest jedną z pierwszych piosenkarek, która wprowadza zachodnią muzykę pop do Grecji i łączy dźwięki popu oraz popu i rocka, tworząc szeroką gamę piosenek. Anna była żoną kompozytora Nikosa Karvelasa, z którym ma córkę Sofię. Nikos nadal jest partnerem artystycznym Anny Vissi i kompozytorem oraz autorem tekstów niemal wszystkich jej piosenek.

 

23. GRUDNIA

22. GRUDNIA

 

 

Chrysanthos Theodoridis, znany również jako Chrysanthos, był greckim piosenkarzem. Był jednym z najbardziej znanych piosenkarzy muzyki pontyjskiej i jednym z jej najbardziej znanych wykonawców. Jego piękny głos i specjalne brzmienie miały stać się znakiem rozpoznawczym jego artystycznej kariery. Według kompozytora Giannisa Markopoulosa był jednym z siedmiu głosów na świecie. Urodził się 22. grudnia 1933 r. w Oenoi z rodziców Greków mieszkających w Poncie, którzy przybyli z Pazirkian Kaczitz (obecnie Eski Geczit w Turcji) z gminy Selim, prowincji Kaukazu. Ukończył szkołę podstawową i zapisał się do Liceum Kallithea w Kozani. Zamordowanie ojca Konstantyna przez bandę spadochroniarzy w 1947 r. zmusiło jego rodzinę do ucieczki do Drapetsona w Pireusie. Tam młody Chrysanthos będzie zmuszany wraz z braćmi do walki o środki do życia. W tym samym czasie zostanie przepisany do 1. Szkoły Podstawowej Pireus (dzisiejsza Ionianska Szkoła Normalizacyjna). W latach szkolnych, a dokładniej w Gimnazjum, zaczął pracować nad piosenką pontyjską, od 1951 do 1958 śpiewał dla rozgłośni radiowych z grupami Pontian Lirysis (kemenetzides in Pontiakas). W 1959 r., po ukończeniu służby wojskowej, wyjechał do Salonik, gdzie osiadł na stałe do 1975 r. Następnie współpracował ze znanym autorem tekstów Gogo Petridim i wspólnie wprowadzili muzykę pontyjską do nocnych klubów. Chrysanthos nagrał swoją pierwszą płytę w 1954 roku. W 1967 roku ożenił się z Anastasią Pachatouridou, która była jego współtwórczynią do końca życia. Chrysanthos Theodoridis został ustanowiony jako bard Hellenizmu Pontyjskiego, śpiewający przez 50 lat, wyrażający uczucia Pontyjczyków, którzy przypisali mu charakterystykę Pontus Nightingale. Zmarł 30. marca 2005 roku, w wieku 71 lat, po zawale mięśnia sercowego. Jego ciało zostało wystawione na popularną pielgrzymkę, w której tysiące Pontyjczyków oddało mu hołd.

 

Urodzony w 1895 roku Charilaos Piperakis był greckim piosenkarzem i autorem tekstów, kluczowym przedstawicielem kreteńskiego rebetiko. Zmarł 22. grudnia 1978 roku.

 

 

Thomai Apergi urodziła się 23. grudnia 1991 r. w Tinos, gdzie dorastała. Jako dziecko, ale także później jako nastolatka, Thomai była bardzo pulchną dziewczynką (jak twierdziła), ale to nie przeszkadzało jej w uprawianiu koszykówki, a także w muzyki, bowiem uczęszczała do klas muzycznych, wokalnych, o profilu muzyki klasycznej jak i elektronicznej. Gdy dzieci w szkole wyraziły negatywną opinię na temat jej dodatkowych kilogramów, Thomai zdecydowała się rozpocząć dietę i gimnastykę, w wyniku czego straciła 18 funtów podczas dorastania. Studiowała literaturę w Patras. Wtedy nastąpił też jej debiut wokalny, w 2011 roku. Od tamtej pory nagrała znacznie więcej piosenek, a w 2013 roku została nominowana jako reprezentantka Grecji na Eurowizję , ale nie udało jej się zakwalifikować, ponieważ w greckim finale zajęła drugie miejsce. W tym samym roku wzięła również udział w pokazie ANT1 , Your Face Sounds Familiar, a w roku 2015 ponownie próbowała reprezentować Grecję na Eurowizji, lecz ponownie zyskała drugie miejsce w finale.

24. GRUDNIA

26. GRUDNIA

Giorgos Alkaios (prawdziwe nazwisko Giorgos Vassiliou), jest greckim artystą i piosenkarzem. Karierę rozpoczął w 1989 roku po swoim występie w greckim reality show. Po krótkiej akcji aktorskiej na scenie Alkaios poświęcił się muzyce. Jego pierwszy singiel sprawił, że stał się popularny w Grecji, wyróżniając się stylem muzycznym łączącym elementy greckie i wschodnie z nowoczesną muzyką pop. Do tej pory wyróżnił się pięcioma platynowymi płytami i 9 złotymi albumami. Alkaios reprezentował Grecję w Konkursie Piosenki Eurowizji 2010 piosenką Opa! Giorgos Alkaios urodził się 24. grudnia 1971 r. w Atenach. Jest synem Giannisa Vassiliou, popularnego wokalisty o lekkim wokalu. Jego matka mieszka na Dominikanie. Natychmiast po jego urodzeniu przeniósł się do Bostonu, w Massachusetts, w USA, gdzie mieszkał przez trzy lata. Wkrótce jego rodzice rozwiedli się i wrócili do Grecji z ojcem w wieku trzech lat. Mieszkał w Chalandri ze swoją babcią i spędził lata w Salamina z przyjaciółmi i krewnymi w dzieciństwie. Pierwszą pracę wykonał w wieku dwunastu lat. Od najmłodszych lat Alkaios okazywał swe zamiłowanie do muzyki i sportu. Pierwsze doświadczenia z muzyką i teatrem przyszły na obozie letnim w Varibobi, gdzie jeździł przez cztery lata. W wieku szesnastu lat Alkaios porzucił szkołę, aby zostać elektrykiem po Szkole Delta, gdzie uzyskał dyplom. Po raz pierwszy Alkaios pojawił się w programie telewizyjnym we wrześniu 1989 roku, w wieku siedemnastu lat, na jednym z pierwszych reality show w Grecji - Come to the Light w ET2. Na casting zgłosiło się 1500 młodych aktorów, śpiewaków i tancerzy. A zakwalifikowało się tylko 20, wśród nich Giorgos Alkaios. Latem tego samego roku udał się na przesłuchanie i wygrał pozycję w spektaklu Minos Vouanaki - Sophocles Antigone z Aliki Vougiouklaki z muzyką Mikisa Theodorakisa. Próby trwały ponad dwa miesiące, a premiera odbyła się w Starożytnym Teatrze w Epidauros. W tym czasie Alkaios stał się najmłodszym aktorem, który uczestniczył w grze o treści historycznej i teatrze historycznym. Tego samego lata Alkaios postanowił zmienić zainteresowania z teatralnych na muzyczne. Przed swoim debiutanckim albumem, Alcaeus, zaczął pisać muzykę dla innych piosenkarzy, takich jak Aleksia i Notis Sfakianakis. Jedną z najbardziej niezwykłych piosenek napisanych przez Alkaiosa jest Opa Opa, na album Sfakianakisa, pierwszy album z Minos Music po opuszczeniu Sony Music Entertainment. Piosenka, która odniosła wielki sukces i była wielokrotnie nagrywana, głównie przez Antique i Despina Vandi. W 1992 roku Alkaios wydał swój pierwszy album, odnosząc spory sukces.

 

 

Giorgos Apergis, grecki kompozytor muzyki współczesnej, urodził się 23. grudnia 1945 roku w Atenach. Znany jest głównie z twórczości w dziedzinie eksperymentalnego teatru muzycznego oraz muzyki kameralnej. Od 1963 r mieszka we Francji, w Paryżu. Studiował muzykę serialną w Domaine Musical, muzykę konkretną u Pierre'a Schaeffera i Pierre'a Henry'ego. Współpracował z Xenakisem. Założył muzyczno-teatralną grupę ATEM (Atelier Théâtre et Musique). Jest kompozytorem rezydentnym w Strasburgu we Francji.

 

Trudno orzec, a stosownych danych nie znaleziono, czy dwójkę dzisiejszych jubilatów łączą tylko daty urodzin i identyczne nazwisko, czy może jednak coś jeszcze ponad to.


Urodzona 26. grudnia 1986 r. a Atenach z ojca Sudańczyka i matki greckiej, Marina Sathy, znana również z artystycznego pseudonimu Satti, to grecka piosenkarka, kompozytorka i aktorka.. Dorastała w Heraklion na Krecie, a jako pianistka zajmowała się fortepianem u Riki Deligiannaki. We wrześniu 2004 roku osiadła w Atenach, aby studiować architekturę w NTUA, jednocześnie studiując śpiew klasyczny, teatrologię i taniec. W ciągu następnych pięciu lat otrzymała dyplom śpiewu klasycznego. Później otrzymała stypendium w Berklee College of Music, które ukończyła go w 2011 roku ze specjalizacją w pisaniu współczesnym, produkcji i filmowaniu. Jako piosenkarka współpracowała z takimi artystami jak Bobby McFerrin, Wayne Shorter, Danilo Perez, Patrice Rushen, Peter Herbolzheimer, Simon Shaheen, Pavlos Pavlidis, Phoebos Delivorias, Marios Fragoulis , Aleka Kanellidou, Vassilis Papakonstantinou , Christos Thiveos i wielu innych. W 2009 roku reprezentowała Grecję w European Tour European Jazz Orchestra (EBU). Ponadto w 2010 roku śpiewała w Kennedy Center (Waszyngton DC) z World Jazz Nonet. Jako aktorka pojawił się w serialu telewizji Alpha TV i Steps ANT1, a także w wielu przedstawieniach teatralnych. Brała również udział w różnych kompilacjach filmów Disneya, Mattel (Barbie) i innych. Jej najbardziej znane role to Ariel, mała syrena, w trzecim filmie z trylogii, w piosenkach, a także Vaiana, najnowsza księżniczka Disneya, w dialogach i piosenkach. W ostatnich latach komponowała oryginalną muzykę do spotów reklamowych, spektakli i filmów krótkometrażowych, a w 2016 roku wydała swój pierwszy singiel. 19. maja 2017 r. ukazała się piosenka Mantissa, która przekroczyła 30 000 000 wyświetleń w serwisie YouTube.

27. GRUDNIA


3. lipca 1846 r. urodził się Achilles Nikołajewicz Alferaki (Achilles Nikolaevich Alferakis). Był greckim kompozytorem. Studiował na Uniwersytecie Moskiewskim i należy do Rosyjskiej Szkoły Narodowej. Skomponował wiele utworów wokalnych (23 zeszyty z ponad 120 utworami), 2 opery i muzykę kameralną, z wieloma wpływami rosyjskiej muzyki ludowej. Był też silnie zaangażowany społecznie i politycznie. Od 1880 do 1888 r. pełnił funkcję burmistrza miasta Taganrog. W 1888 r. Alferakis zrezygnował z urzędu miasta i przeniósł się do Petersburga, gdzie został kanclerzem MSW w 1891 r. I pierwszym dyrektorem rosyjskiej służby telegraficznej. Alferakis wiele czasu poświęcił muzyce . Zmarł w St. Petersburgu 27. grudnia 1919 r.

29. GRUDNIA


Thanasis Polykandriotis urodzony został 27. grudnia 1948 r. w Atenach. Jego ojciec był popularnym nauczycielem. Od dziecka uczył się gry na gitarze i w młodym wieku brał udział jako gitarzysta w różnych zespołach w tamtych czasach. Trzy lata później rozpoczęła się jego zawodowa kariera. Wielkie odkrycie miało miejsce w 1964 r., kiedy zauważono jego talent gry na buzuki, a wytwórnie zaoferowały współpracę. Od 1968 komponuje piosenki i do tej pory przekroczył 1000 kompozycji. Koncertował w największych teatrach Europy, Ameryki i Australii, zajmował także tereny muzyki klasycznej. W ostatnich latach Thanasis Polykandriotis zajmuje się również edukacją, ustanawiając Szkołę Popularnej Tradycji Muzycznej, w której naucza się ludowych instrumentów. Celem tej szkoły, która posiada filie w całej Grecji, jest ratowanie i rozpowszechnianie greckiej tradycji muzyki ludowej. Latem 1999 roku wydał swoją pierwszą książkę, zatytułowaną Łatwo się nauczyć bouzouki, zawierającą nowoczesne porady dotyczące gry na tym instrumencie. Na początku Igrzysk Olimpijskich Ateny 2004 szef orkiestry buzuki zaprezentował kompozycję Ksarchakos, urzekającą  swoim mistrzostwem zarówno uczestników, jak i miliony widzów.


Charis Aleksiou (prawdziwe nazwisko: Hariklia Roupapa). Jest jedną z najpopularniejszych greckich piosenkarek i od lat 70. jest na czele greckiego wokalistów, współpracowała z prawie wszystkimi wspaniałymi piosenkarzami, kompozytorami i autorami tekstów, starszymi i młodszymi, czy to w studiu nagrań, czy na koncertach. Nagrał ponad 30 albumów solowych. Mimo, że nie jest ona przyzwyczajona do odnoszenia się do sprzedaży swoich albumów, według badań Petrosa Dragoumanou (2009), Charis Aleksiou jest na pierwszym miejscu wśród śpiewaków, a ogólnie na trzecim za Giorgosem Ntalarasem i Ginnisem Parionem w rankingu najwyższej sprzedaży albumów solowych, które stały się złotem lub platyną od 1970 do 2009. Według tego samego źródła, osiem jej solowych albumów przekroczyło 11 milionów sprzedaży. Charoula, jak pieszczotliwie nazywają ją jej fani, jest jedyną piosenkarką, która tego dokonała. Fakt, że wyżej wspomniane dyski solowe charakteryzują różne style muzyczne (folkowy, rebetiko, stary, współczesny i artystyczny folkowy oraz ballady), zawierający utwory różnych kompozytorów i publikowany między niemal stałymi okresami od 1977 do 2003 roku, pokazuje z jednej strony niewątpliwy wkład Charis Aleksiou w muzyczne dokonania greckich artystów, a z drugiej strony stały i niezakłócony kontakt ze światem na przestrzeni lat. Urodziła się w Tebach 27. grudnia 1950 r., a od roku 1958 mieszka w Atenach. Jej ojciec był rolnikiem z Thivy, a matka młodą Azjatką. Zadebiutowała we wczesnych latach siedemdziesiątych XX wieku. W 1972 roku nakręciła swój jedyny występ w filmie The Uncrambled Night of Odysseus Costeletos, wykonując utwór It was the dream of Little (Two Fouls) autorstwa Mimisa Plessasa i Leuterisa Papadopoulosa. W tym samym czasie pojawia się w wielkich nocnych klubach w Atenach obok Tolisa Voskopoulosa i Stratosa Dionysiosa. Pierwszym istotnym krokiem w jej karierze był krążek nagrany wspólnie z Giorgosem Ntalarasem w 1972 r. W 1975 r. wydaje swój pierwszy album 12 piosenek ludowych ze wspaniałą, nową interpretacją piosenek, zupełnie różną od umownego stylu. Jest to pierwszy rok po opadnięciu dyktatury wojskowej, jest to także dobry czas dla piosenek politycznych i ożywienia, zatem i Haris śpiewa piosenki polityczne, ballady, melodie współczesne i piosenki ludowe. Od tego czasu nazywana bywa grecką Harulą. Jej największe przeboje to dwa tanga. Nefelijskie tango powstało w 1996 roku do muzyki Loreeny McKennit z greckim tekstem samej Charuli, a zadedykowaną z kolei Cesarii Evorze. Piosenka przez kilka miesięcy znajdowała się w pierwszej dziesiątce największych światowych hitów w Europie. W lutym 2016 r. Charis Aleksiou po raz pierwszy pojawia się na deskach teatralnych w swoim własnej sztuce Manuscript w reżyserii Giorgosa Nanourisa w Teatrze Nowym. Aleksiou przedstawia ważne chwile swojego życia osobistego i zawodowego. Projekt otrzymuje dramatyczne komentarze od publiczności i krytyków dzięki wyprzedanym występom. Prace idą w górę na drugi rok w październiku, listopadzie w Salonikach i Izraelu, a w grudniu w Patras. W tym samym czasie wydany zostaje cyfrowy singiel na występ Lakisa Lazopoulosa oraz dwie piosenki do filmu Rosa of Smyrna Giorgosa Rondellasa. Była dwukrotnie zamężna, z Achillesem Theofilosem (producent) i Sotirisem Basiakosem (menadżerem). Zaadoptowała syna, Manosa, którego nazwano imieniem jej ukochanego przyjaciela, Manosa Loizosa. Jej natchniony głos w połączeniu z wyjątkową interpretacją i silną sceniczną osobowością bardzo szybko zapewnił jej dojście na szczyt muzycznego rynku. Znajduje się ciągle na górze, zawsze pracowita, twarda, zawsze szukająca nowych dróg w muzyce i ciągle będąca uznaną i bardzo wartościową osobowością greckiej sceny. Pracowała z największymi kompozytorami greckimi, występowała na największych scenach na wszystkich pięciu kontynentach oraz otrzymała kilka istotnych nagród. Charis Aleksiou podróżuje od Grecji po Australię, od Rosji po Afrykę, od Ameryki po Japonię i pokazuje światu uczucia zawarte w muzyce greckiej. Uparcie twierdzi, że publiczność kocha ją za jej piosenki, które pozwalają lepiej rozumieć historię i kulturę jej kraju. W Polsce dała jedyny niezapomniany koncert w 1996 roku we Wrocławiu podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej na scenie ówczesnej Operetki, obecnie teatru muzycznego Capitol.

 

Eleni Dimou jest popularną śpiewaczką muzyki lekkiej, folkowej i bardziej popowym zacięciem artystycznym w latach 80-tych, do którego czasami wraca. Ma wiele udanych występów telewizyjnych i innych. Eleni Dimou (prawdziwe nazwisko: Eleni Gkikodimou) urodziła się w Atenach 27. grudnia 1957 roku. Ukończyła Konserwatorium Narodowe, a swoją karierę wokalną rozpoczęła w wieku 16 lat. W 1980 roku wystąpiła podczas sesji radiowej promującej twórczość nowych kompozytorów, w której śpiewała piosenki Dimitrisa Lekkasa. W tym samym roku uczestniczyła w Festiwalu Muzycznym w Salonikach, kończąc na trzecim miejscu. W następnym roku wróciła z piosenką Mia Agapi stan ki anty, napisaną przez Sashę Manetas i wygrała pierwszą nagrodę. W 1981 roku pojawiła się również w międzynarodowej trasie koncertowej Manosa Loizosa. Debiutancki album wydała na początku lat siedemdziesiątych, odnosząc sukces. Z każdym następnym albumem, popularność Dimou wzrastała, dzięki jej nowoczesnej, naturalnej i elastycznej interpretacji, łączącej bardziej tradycyjne greckie brzmienie z zachodnim stylem pop. W 1990 roku wydała album Pathis ( Pasje), w którym śpiewała hymny bizantyńskie na requiem D. Papostolou. W drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych spadła jej popularność i sprzedaż albumów. Wydawało się, że jej miejsce zajęła nowa generacja greckich piosenkarzy popowych. Wydawało się, że Dimou utknęła między greckim folkiem a współczesnym popem, nie mogąc się odmłodzić. Mniej więcej na początku nowego tysiąclecia pojawiła się inspiracja i kreatywność, co spowodowało częstsze publikacje albumów i współpracę z międzynarodowymi artystami, takimi jak Alpha Blondy, Salif Keita, The Christians, Gipsy Kings i Linton Kwesi Johnson. W swojej prawie czterdziestoletniej karierze Eleni Dimou nagrała w Grecji ponad 30 albumów, w tym co najmniej dziewięć złotych i trzy platynowe. Jest żoną producenta i inżyniera Akisa Golfidisa, a para ma syna o imieniu Anthony. Jest również rekordzistką okresu pobytu i wielokrotności pobytu na miejscu pierwszym na polskiej Liście Przebojów Greckich z piosenką Pare me (dziewięciokrotne miejsce pierwsze, przy zaliczeniu 35. notowań listy).

 

Dimitris Psarianos urodził się 29. grudnia 1948 r. w Preveza. Studiował piosenkę i gitarę. W 1972 roku z Fleri Dantonaki skowerował utwory Manosa Hatzidakisa. W 1980 roku skowerował szereg utworów erotycznych z muzyką Christosa Garzou i poezję Pablo Nerudy w swobodnym wykonaniu przez Lefterisa Papadopoulosa. W następnych latach wydał album solowy, a także brał udział w innych nagraniach znanych kompozytorów i autorów piosenek, takich jak Thanasis Gaifyllias, Sakis Tsilikis i inni.

 

Themis Andreadis urodził się w Kallithea, 31. grudnia 1949 r. Jest greckim piosenkarzem. Karierę muzyczną rozpoczynał na początku lat siedemdziesiątych.

31. GRUDNIA